Tuurlijk vindt iedereen het leuk om feedback te krijgen. Zeker als die positief en lovend is. Afgelopen week kregen we de beste feedback die we kunnen krijgen.

Geen kaart, geen fles wijn, geen gemeende handdruk maar hét zinnetje. Het zinnetje dat de basis is van Turma. Onze existentiële basis. De reden dat we vinden dat we er moeten zijn. Naast al die andere opleidingsinstituten. Al die organisaties ‘die maatwerk leveren, die aansluiten bij de actualiteit, die de maatlat vullen’, enz. Niets daartegen maar dat is gewoon waarom dat je opleider bent.  Wij denken dat we ons onderscheiden. We denken dat we de context in je leren meenemen. Het gaat over je bedrijf, je organisatie, je taak. Dat betekent dat we niet leerstof als uitgangspunt nemen maar jij in je context.

Inderdaad ‘weer zo’n reclameplaatje’.

Over een andere boeg: Veel van onze cursisten vertellen bij de intake over hun gemiste kans. ‘Ik begon op het atheneum (was ook mijn cito score) maar heb uiteindelijk met moeite de mavo afgerond’.  Ons repliek: ‘het leven was mooi buiten school?’.  Bijna opgelucht is daarop het antwoord: ja. Soms was het voetballen, soms de aandacht van het andere geslacht, soms gewoon geen zin, soms geen stimulans van thuis.

Onbenut potentieel.

Daarom maken we onbalans, brengen we mensen uit evenwicht. “Ga er maar voor, laat maar zien dat je het kunt, presenteer je afdeling!, zet verbeteren in!, los problemen op!. Praktisch, haalbaar (met moeite!), uitdagend. En altijd vanuit vier dimensie: bedrijfskundig, gedragskundig, het eigen bedrijf en …. Jezelf.!

En als iemand dan schrijft: ‘jullie hebben het beste uit me naar boven gehaald”. Dan is dat dé feedback. Dank je Cindy maar je hebt het zelf gedaan.